Леанід Дайнека Mk60p AFਲc20 Qਰe ag Hq W
| Леанід Дайнека | |
| Асабістыя зьвесткі | |
|---|---|
| Нарадзіўся | 28 студзеня 1940 (79 гадоў) Дзмітраўка 2[d], Клічаўскі раён, Магілёўская вобласьць, БССР, СССР |
| Літаратурная дзейнасьць | |
| Род дзейнасьці | пісьменьнік і паэт |
| Жанр | historical fiction[d] |
| Мова | беларуская мова |
| Узнагароды | Літаратурная прэмія імя Івана Мележа[d] (1989) Дзяржаўная прэмія Беларусі імя К. Каліноўскага[d] (1990) прэмія імя Валянціна Пікуля[d] (2010) |
| http://www.daineka.by/ru/ | |
Леані́д Марты́навіч Дайне́ка (нар. 28 студзеня 1940, вёска Зьмітраўка 2-я Клічаўскага раёну Магілёўскай вобласьці) — беларускі пісьменьнік. Ляўрэат Літаратурнай прэміі СП Беларусі імя І. Мележа (1988) за раман «Меч князя Вячкі», Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя К. Каліноўскага (1990) за творы літаратуры і мастацтва для дзяцей — за гістарычныя раманы «Меч князя Вячкі» і «Сьлед ваўкалака».
Скончыў аддзяленьне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту (1967). Працаваў старшым рэдактарам на Віцебскай студыі тэлебачаньня, на Беларускім тэлебачаньні. У 1972—1989 — адказны сакратар часопіса «Маладосьць», з 1989 — загаднік рэдакцыі паэзіі выдавецтва «Мастацкая літаратура». Сябар СП СССР (1970).
Першы верш апублікаваў у 1961. Выдаў кніжкі вершаў «Галасы» (1969), «Бераг чаканьня» (1972), «Начныя тэлеграмы» (1974), «Мая вясна саракавая» (1979), «Вечнае імгненьне» (1985), «Сьняжынкі над агнём» вершы і паэмы (1989). Аўтар зборніка апавяданьняў «Бацькава крыніца» (1976), раманаў «Людзі і маланкі» (1978), «Запомнім сябе маладымі» (1981), «Футбол на замініраваным полі» (1983), «Меч князя Вячкі» (1987), «Сьлед ваўкалака» (1988), «Жалезныя жалуды» (часопіс «Маладосьць», 1990).
З 1993 займаўся прадпрымальніцкай дзейнасьцю, заснаваў фірмы «Пасад» і «БелПі».
Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]
- Біяграфія // Афіцыйны сайт
- Анкета Свабоды: Леанід Дайнека // Радыё Свабода, 27.01.2010
- Творы на «Беларускай Палічцы»
| ||||||||||||||||||||||||||